અંતરનો અનુરાગ

અંગ છે ઉપવાસથી આ ખૂબ કૃશ થયું,
નિર્બળ બન્યું, વિરહ વેઠી વ્યથિત છેક થયું;
તોય ચિંતા ના ટળી, ના મિલન મધુર થયું,
હૃદય નીરસ, રુદનથી ભર, આ અનાથ રહ્યું !

હિમાલયના દિવ્ય દેશે આજ તપતો હું,
દૂર ગુર્જર દેશની ક્ષણવાર યાદ કરું;
ગામમાં ત્યાં શાંત માતાજી હશે બેઠાં,
પ્રેમની પ્રતિમાસમાં મંગલ બની બેઠાં.

ખૂબ તે ઉપવાસની ચિંતા હતાં કરતાં,
નિરખતાં મારી વ્યથા ને વેદના ધરતાં;
પ્રેમ એવો હતો મારે કાજ અંતરમાં,
જતાં મૂક જલી મને દેખી કદી દુઃખમાં.

યાદ કરતાં વાત એ હૈયું દ્રવે મારું,
કદી ભાવવિભોર બનતાં આંસુ બે સારું;
તમે જગદંબા કહેવાઓ જગતજનની,
છતાં ચિંતા લાગણી કાં નથી નિજ જનની ?

કહે ‘પાગલ’ નામ છે મોટું તમે ધાર્યું,
કરો સત્વર સાર્થ તે દળદર હરી મારું.

- © શ્રી યોગેશ્વરજી