राम के आगमन से सब लोग हर्षित
गाँव गाँव अस होइ अनंदू । देखि भानुकुल कैरव चंदू ॥
जे कछु समाचार सुनि पावहिं । ते नृप रानिहि दोसु लगावहिं ॥१॥
कहहिं एक अति भल नरनाहू । दीन्ह हमहि जोइ लोचन लाहू ॥
कहहिं परस्पर लोग लोगाईं । बातें सरल सनेह सुहाईं ॥२॥
ते पितु मातु धन्य जिन्ह जाए । धन्य सो नगरु जहाँ तें आए ॥
धन्य सो देसु सैलु बन गाऊँ । जहँ जहँ जाहिं धन्य सोइ ठाऊँ ॥३॥
सुख पायउ बिरंचि रचि तेही । ए जेहि के सब भाँति सनेही ॥
राम लखन पथि कथा सुहाई । रही सकल मग कानन छाई ॥४॥
(दोहा)
एहि बिधि रघुकुल कमल रबि मग लोगन्ह सुख देत ।
जाहिं चले देखत बिपिन सिय सौमित्रि समेत ॥ १२२ ॥
રામના આગમનથી સર્વ સ્થળે ઉત્સવ
(દોહરો)
રામ જતા જ્યાં ત્યાં થતા લોક પ્રેમવશ સર્વ,
ગામેગામ મનાવતાં પ્રસન્નતાથી પર્વ.
મળ્યો ભાનુકુળ-કુમુદિની વિધુને છે વનવાસ
સુણી દોષ દેતા બધા માતપિતાને ખાસ.
કોઇ કહેતા રાજવી છે અતિશય સારા
દર્શનનો લ્હાવો ધર્યો એથી આ ન્યારા.
નરનારી સુંદર અને સરળ વાત કહેતાં
સ્નેહભરેલાં લ્હાવને લોચનના લેતાં.
માતપિતા છે ધન્ય એ ધર્યો જેમણે જન્મ,
નગર ધન્ય; તે ગામને ગિરિવન સ્થળને ધન્ય
જતાં જ્યાં ત્રણે; એમના પ્રેમી બ્રહ્મા ધન્ય
રચી જેમણે એમને સફળ કર્યો છે જન્મ.
રઘુકુળકમળ રવીન્દ્રશા સૌને સુખ ધરતા
રઘુપતિ નિર્ભય વનમહીં એ આગળ વધતા.