सुनयना पुत्री सीता को बिदा करती है
(चौपाई)
देखि राम छबि अति अनुरागीं । प्रेमबिबस पुनि पुनि पद लागीं ॥
रही न लाज प्रीति उर छाई । सहज सनेहु बरनि किमि जाई ॥१॥
भाइन्ह सहित उबटि अन्हवाए । छरस असन अति हेतु जेवाँए ॥
बोले रामु सुअवसरु जानी । सील सनेह सकुचमय बानी ॥२॥
राउ अवधपुर चहत सिधाए । बिदा होन हम इहाँ पठाए ॥
मातु मुदित मन आयसु देहू । बालक जानि करब नित नेहू ॥३॥
सुनत बचन बिलखेउ रनिवासू । बोलि न सकहिं प्रेमबस सासू ॥
हृदयँ लगाइ कुअँरि सब लीन्ही । पतिन्ह सौंपि बिनती अति कीन्ही ॥४॥
(छंद)
करि बिनय सिय रामहि समरपी जोरि कर पुनि पुनि कहै ।
बलि जाँउ तात सुजान तुम्ह कहुँ बिदित गति सब की अहै ॥
परिवार पुरजन मोहि राजहि प्रानप्रिय सिय जानिबी ।
तुलसीस सीलु सनेहु लखि निज किंकरी करि मानिबी ॥
(सोरठा)
तुम्ह परिपूरन काम जान सिरोमनि भावप्रिय ।
जन गुन गाहक राम दोष दलन करुनायतन ॥ ३३६ ॥
*
MP3 Audio
*
સુનયના સીતાને વિદાય આપે છે
(દોહરો)
ભાવવિભોર બની પછી રાણી વદી વચન,
ગતિ સૌની જાણો તમે, લેતા ભક્ત શરણ.
પુરજનને પરિવારને રાજાને મુજને,
પ્રાણસમી પ્રિય જાનકી છે જાગૃતિ સ્વપ્ને.
શીલ સ્નેહ સંસ્કારિતા અવલોકી એની
સેવિકા સમી સમજજો મંદિરની દેવી.
પ્રાજ્ઞશિરોમણિ ભાવપ્રિય કૃતકામ તમે તો
દોષદલન કરુણાયતન જનગુણગ્રાહક છો.