કવિઓએ ધરતીનો મહિમા ગાયો, ને પ્રશંસકોએ એની પૂજા કરી, એ જોઇને આકાશમંડળના એક તારાને થયું કે હું પણ ધરતી થઊં તો કેવું સારું ! મારો તો કોઈ ભાવ જ પૂછતું નથી !
પોતાની ભાવના એણે બ્રહ્માની આગળ રજૂ કરી; ને બ્રહ્માએ તેને થોડા વખત માટે ધરતીની ગાદી પ્રદાન કરી.
પરંતુ સ્વલ્પ સમયમાં જ તેની મૂંઝવણ તથા પીડાનો પાર ના રહ્યો. તેણે જોયું કે આ ગાદી કાંઈ સુખશાંતિની નથી. પ્રચંડ પર્વતોનો ભાર તેણે સહન કરવાનો હતો, વિશાળ સમુદ્રોને સંયમમાં રાખવાના હતા, ટાઢ, તાપ, ધરતીકંપ, વરસાદ ને વાવાઝોડાં સહેવાનાં હતાં, અનેક જીવોને ધારણ કરવાના હતા, ને પ્રહાર, પાપ તથા ગંદકીની વચ્ચે પણ મૂંગે મોઢે શ્વાસ લેવાનો હતો. પૂજા ને પ્રશંસા કરનારા તો થોડા જ હતા.
અશાંતિમાં શાંતિ રાખનારી એ સંયમી ધરતી માટે ત્યારે એનો આદરભાવ વધી ગયો, અને એનું અભિવાદન કરીને તથા એની ગાદી સુપ્રત કરીને પોતે બ્રહ્માની રજા લઈને પોતાના મૂળ સ્થાને પાછો ફર્યો.
- શ્રી યોગેશ્વરજી
***
कवियों ने धरती की महिमा गायी, और प्रसंशकों ने उसकी प्रशस्ति की, उसको देखकर आकाशमंडल के एक तारक के मन में आया कि मैं भी धरती बनूँ तो कैसा अच्छा, मुझे तो कोई पूछता ही नहीं, मेरी तो कोई पहचान ही नहीं ।
अपनी भावना उसने ब्रह्मा के समक्ष व्यक्त की; और ब्रह्मा ने उसे कुछ काल के लिए धरती की गद्दी दे दी ।
परंतु स्वल्प समय में ही उसकी अस्वस्थता एवं पीड़ा का अन्त न रहा । उसने अनुभव किया कि यह गद्दी सुख-शांति की नहीं । उसे प्रचंड पर्वतों का बोझ सहना था । सुदुस्तर विशालकाय समुद्रों को संयम में रखना था । ठंडी, गर्मी, भूकंप, वर्षा और तूफानों का मुकाबला करना था, और प्रहार, पाप तथा अपवित्रता के बीच भी मूक रूप से श्वास लेना था । पूजा और प्रशस्ति करनेवाले तो थोड़े ही थे ।
अशांति में शांति रखनेवाली उस संयमी धरती के लिये उसका आदरभाव बढ़ गया । उसका अभिवादन कर और उसकी गद्दी उसे सुपुर्द कर, ब्रह्मा की अनुज्ञा लेकर वह अपने मूल स्थान में वापस लौट गया ।